Bahá’u’lláh

Bahaici na całym świecie uważają Bahá’u’lláha za „Tego, Którego Bóg objawi”, za „Obiecanego”, którego przyjście zapowiedział wcześniej Báb.

Bahá’u’lláh, co z arabskiego oznacza „Chwała Boża”, jest tytułem, jaki przyjął Założyciel wiary bahá’í, Mírzá Ḥusayn-’Alí (1817-1892). Urodzony w szlacheckiej rodzinie w dziewiętnastowiecznym Iranie Bahá’u’lláh odmówił politycznego stanowiska, jakie Mu oferowano, kiedy był młody i zdecydował za to wydać swe bogactwo troszcząc się o biednych i chorych. O Jego dzieciństwie wiemy, że:

Błogosławiona Doskonałość – Bahá’u’lláh – należał do jednego ze szlacheckich rodów Persji. Od najwcześniejszego dzieciństwa wyróżniał się spośród Swoich krewnych i przyjaciół, którzy mówili: «To dziecko posiada wyjątkową moc.» W swojej mądrości, inteligencji i jako źródło nowej wiedzy był rozwinięty ponad swój wiek i przewyższał swoje otoczenie. Wszyscy, którzy Go znali, byli zdumieni zdolnościami ujawnionymi w tak młodym wieku. Zwykle mówili, «Takie dziecko nie będzie długo żyło», ponieważ powszechnie wierzono, że dzieci rozwinięte ponad wiek nie doczekują okresu dojrzałości. [1]

Bahji

Bahjí, miejsce spoczynku Bahá’u’lláha

W miarę upływu czasu, oznaki wielkości Bahá’u’lláha stawały się coraz bardziej wyraźne. Kiedy osiągnął wiek młodzieńczy, był już powszechnie znany ze swojej bystrej inteligencji, wspaniałego charakteru, hojności i współczucia, a Jego dom stał się schronieniem dla wszystkich.

Kiedy Báb ogłosił swoją misję w Szirazie w 1844 roku, Bahá’u’lláh miał dwadzieścia siedem lat. Zaledwie trzy miesiące po tym historycznym wydarzeniu, zaświadczył On o prawdziwości Objawienia Bába. Powstał, aby głosić Jego Nauki.

Báb zapowiadał rychłe nadejście innego Posłańca Bożego, który miał wypełnić proroctwa judaizmu, chrześcijaństwa, islamu oraz innych głównych religii świata, wprowadzając erę pokoju oraz sprawiedliwości dla wszystkich narodów. Kiedy Báb został stracony przez władze, wielu członków Jego ruchu – zwanych babitami – zwróciło się do Bahá’u’lláha o przewodnictwo.

Jeszcze zanim tajemnica Jego objawienia stała się jasna, Bahá’u’lláh został zaatakowany przez te same siły niewiedzy co Báb. W 1852 roku został On uwięziony wraz z grupą babitów w Siyáh-Chál (czarnej otchłani), więzieniu, które w pierwotnym zamierzeniu służyło miastu Teheran jako zbiornik wodny.

W 1852 roku, podczas gdy był uwięziony w Teheranie za swoją działalność jako babita, Bahá’u’lláh otrzymał przesłanie od Boga. Po uwolnieniu z więzienia, Bahá’u’lláh został wygnany do Bagdadu, gdzie w 1863 roku ogłosił wyznawcom, że był owym długo oczekiwanym Posłańcem Bożym. Ogromna większość babitów przyjęła to obwieszczenie i narodziła się wspólnota bahaicka. W Bagdadzie rosnący szacunek oraz miłość okazywane przez ludność miasta Bahá’u’lláhowi nie uszła uwadze wrogom Wiary, i po prawie dziesięciu latach pobytu w Bagdadzie, Bahá’u’lláh został wygnany do Konstantynopola.

Wygnany przez władze Persji i Imperium Osmańskiego, spędził 40 lat banicji przemieszczany z Bagdadu do Konstantynopola (dziś Istambuł), następnie Adrianopola (dziś Edirne w Turcji na granicy z Bułgarią) i w końcu w 1868 roku do osmańskiej kolonii karnej w Akce, na terenie Palestyny (dzisiejszy Izrael).

Akka

Akka, Izrael, miejsce wygnania Bahá’u’lláha

Podczas tych lat Bahá’u’lláh objawił ponad 100 tomów natchnionych, mistycznych pism, nauk etycznych i społecznych, praw i zasad.

W Akce oraz Adrianopolu, Bahá’u’lláh zwrócił się do królów i władców świata. Radził, aby Napoleon III, car Rosji (Mikołaj) Aleksander II, Wiktoria królowa Anglii, król Prus – Wilhelm I, papież Pius IX oraz wielu innych zjednoczyli się, aby zbudować powszechny pokój. Wzywał ich, by rządzili swoim poddanymi ze sprawiedliwością i współczuciem, i ostrzegał, że w przeciwnym razie władza wymknie im się z rąk.

Główne przesłania Bahá’u’lláha mogą być streszczone jako globalna jedność i sprawiedliwość. Nauczał, że jest tylko jeden Bóg, który objawiał swoją wolę przez serię boskich Nauczycieli takich jak Abraham, Mojżesz, Jezus Chrystus, Mahomet, Kriszna, Budda czy Zaratustra. Podczas gdy nauki społeczne wielkich religii, które założyli, różnią się zgodnie z wymogami czasu i miejsca, w których były głoszone, duchowa istota wszystkich wiar jest taka sama: że celem wszystkich ludzi jest poznać i czcić swojego Stwórcę. W tym wieku ludzkość jest w stanie uznać jedność Boga, religii i ogólnoludzkiej rodziny. Bahá’u’lláh nauczał także, że kobiety i mężczyźni są równi, że przesłania nauki i religii są w zgodzie ze sobą, że skrajności bogactwa i ubóstwa muszą zostać usunięte, że edukacja musi być powszechna i obowiązkowa oraz że należy obrać uniwersalny język pomocniczy, by ułatwić międzynarodową komunikację i porozumienie.

Bahji

Bahjí, Izrael, jeden z elementów ogrodu

To właśnie w Akce Bahá’u’lláh spędził ostatnie dwadzieścia cztery lata swego życia. W tym okresie, podczas wizyty na Górze Karmel w Hajfie (Izrael) Bahá’u’lláh wskazał swojemu synowi ’Abdu’l-Basze miejsce, gdzie później miała zostać zbudowana Świątynia Bába. Jego własne miejsce spoczynku w okolicy Akki miało stać się dla bahaitów najświętszym miejscem na ziemi.

Akka była również miejscem, w którym zakończyło się czterdzieści lat Objawienia Bahá’u’lláha. Zanim zmarł w 1892 roku, Bahá’u’lláh zadbał o sukcesję przywództwa we wspólnocie bahaickiej, zapewniając jej jedność i chroniąc ją od schizm. Jego najstarszy syn, Abbas Effendi (który przyjął tytuł ’Abdu’l-Bahá, co oznacza „sługa Chwały”) został wyznaczony na przywódcę Wiary Bahá’í i jedynego interpretatora pism Bahá’u’lláha. Dzięki temu wspólnota bahaicka przeżyła pierwsze stulecie swojego istnienia w nienaruszonej jedności, w obliczu zarówno zewnętrznych, jak i wewnętrznych wyzwań.

Więcej o misji Bahá’u’lláha po polsku:

https://wiarabahai.wordpress.com/misja-bahaullaha/

Więcej o życiu Bahá’u’lláha w języku angielskim:
www.bahaullah.org
lub
www.bahai.org

[1] ’Abdu’l-Bahá, „The Promulgation of Universal Peace”, str. 25

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Reklamy